Can't Take My Eye Off Film

          มารียง (Julie Delpy) ช่างภาพสาวชาวฝรั่งเศส ผู้พาตัวเองไปทำงานไกลถึงนิวยอร์ก กลับมาเยี่ยมบ้านที่ปารีส พร้อมแฟนหนุ่ม แจ็ค (Adam Goldberg) มัณฑนากรผู้ชอบถ่ายภาพ แจ็คดูจะผิดที่ผิดทางในปารีส เขาพูดภาษาฝรั่งเศสไม่ได้ แถมยังต้องผจญกับพฤติกรรมแปลกๆ ของพ่อแม่มารียง เผชิญกับวัฒนธรรมที่เข้ากันไม่ได้กับอเมริกันชนอย่างเขา ไหนจะต้องพบปะกับเพื่อนของแฟนสาว ซึ่งรวมถึงบรรดาแฟนเก่าทั้งหลายของเธอด้วย และความไม่เข้าใจกันอย่างแท้จริงของคนทั้งคู่ที่ทำให้ตลอดเวลาที่คบกันมาคล้ายจะสูญเปล่า เหมือนทั้งคู่ไม่รู้จักกันมาก่อน การทะเลาะครั้งใหญ่นำมาซึ่งจุดเปลี่ยนแปลงของความรัก ถึงเวลาแห่งการทำความรู้จัก การเปิดใจ และการสำรวจความรัก ในภาพยนตร์ที่น่าจะเป็นเรื่องรักหนักๆ แต่เพราะนี่คือ 2 Days in Paris...จะรักจะเลิก เหตุเกิดที่ปารีส (2007) หนังรักฮาเฮ น่ารัก ตลกร้าย งานเขียนบท กำกับ และแสดงนำ (และอีกหลายๆ หน้าที่) ของ Julie Delpy นักแสดงสาวมากความสามารถ จากหนังรักที่หลายคนเคยประทับใจ Before Sunrise และ Before Sunset

          การสำรวจและเฝ้ามองความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง ช่างสนุกสนานเพลิดเพลิน พ่วงด้วยอารมณ์ประหลาดแปลกๆ ที่ผมช๊อบชอบ เธอคือสาวอาร์ตเต็มขั้น เขาคือหนุ่มอินดี้สุดโต่ง เธอคือสาวอารมณ์ร้อน เขาคือหนุ่มตาเบา (ไม่ใช่หูเบา คือเห็นกับตา แต่คิดผิดหมด) เธอไม่เคยคิดเหมือนเขา เขาไม่เคยคิดเหมือนเธอ และสิ่งที่ทั้งสองรับรู้ได้ในท้ายสุดคือ เธอไม่เคยรู้จักเขา ส่วนเขาก็ไม่เคยรู้จักเธอเช่นกัน แต่เหนือสิ่งอื่นใด พวกเขายังมีความรักให้แก่กัน แต่ในสภาวะเช่นนี้ ความรักสิ่งเดียวดูจะไม่เพียงพอ การทะเลาะจึงกลายเป็นกระบวนการสำคัญที่จำเป็นต้องมี มันไม่ใช่การทะเลาะด้วยเรื่องไร้สาระเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นเรื่องการอยู่หรือไปของชีวิตคู่ ซึ่งนั่นนำไปสู่ขั้นตอนการเปิดใจ การเปิดเผยตัวตน และบทสรุปที่ว่าเขาและเธอจะยอมรับและเข้าใจสภาพของอีกฝ่ายได้หรือไม่ แต่ใช่ว่าเมื่อยอมรับและเข้าใจกันอย่างแท้จริงแล้ว จะทำให้เขาและเธอจะยังคบกันต่อไป ไม่มีทฤษฎีใดๆ มายืนยันได้ แต่ผมมั่นใจอยู่อย่าง ถ้าผ่านการยอมรับและเข้าใจกัน(อย่างแท้จริง)แล้ว ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาทางไหน มันจะทำให้เขาและเธอเจ็บปวดน้อยที่สุด และถ้าจะจากกัน มันจะต้องเป็นการจากกันด้วยดี(ซิน่า)

          ผมชอบดูหนังรัก ไม่ว่าเรื่องนั้นจะทำทางรักไปสู่ทิศทางใด อย่างน้อยก็ต้องมีช่วงเวลาดีๆ ในหนังที่ทำให้เราประทับใจ มันช่างมีความสุข มันช่างชุ่มชื่นหัวใจ (แม้บางทีจะรู้สึกหมั่นไส้ก็ตาม) และช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับผมใน 2 Days in Paris คือ ช่วงเวลาแห่งการทะเลาะ มันช่างอบอวลไปด้วยความจริงใจ กล้าที่จะเปิดเผยสิ่งที่ค้างคามานานกับคนตรงหน้า คนที่เรารักหมดใจ จริงอยู่ที่การทะเลาะจะไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีในชีวิตจริง มันเต็มไปด้วยความโมโห ความอึดอัด และน้ำตา แต่เมื่อผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ อย่างน้อยมันก็ทำให้ตระหนักได้ว่า การที่เราสองคนยังทะเลาะกันอยู่ นั่นแสดงว่าเรายังรักกันอยู่มิใช่หรือ

แนะนำ: ถ้าคุณชอบหนังเรื่องนี้ คุณจะชอบ The Break-up (หน้าหนังคือ หนังตลกคู่รักธรรมดาๆ แต่เนื้อในช่างร้ายแรงนัก )