Up : ชีวิตขาขึ้น

posted on 25 Jun 2009 17:46 by filmmlif in Film

ก่อนอื่นต้องขอโทษก่อนเลยครับที่บทความนี้ใช้ภาษไทยผิด ผมขอใช้คำว่า ‘คุณปู่' คู่กับ ‘คุณยาย' ถ้าใช้ ‘คุณปู่' กับ ‘คุณย่า' มันดูทะแม่งๆ ยังไงไม่รู้

Partly Cloudy (2009) คือ Animation ขนาดสั้นที่ฉายก่อนหน้า Up สิ่งที่ต้องการนำเสอนอาจจะไม่แปลกใหม่ (พูดถึงความเป็นคู่หู) แต่วิธีการนำเสนอดูแปลกตาดีครับ ชอบทีเดียว

Up (2009) คือ ภาพยนตร์ Animation ลำดับที่ 10 ของค่าย Disney-Pixar

Up คือภาพยนตร์ที่ว่าด้วยเรื่องของคุณปู่คาร์ล ที่ขอใช้ชีวิตบั้นปลายแบบเป็นไงเป็นกัน พาตัวเองและบ้านผูกติดไปกับลูกโป่ง ลอยละล่องสู่จุดหมายปลายทางคือ น้ำตกสรวงสวรรค์ สถานที่อันเป็นสัญญาใจ (across my heart) ที่ให้ไว้กับคุณยายเอลลี่ ก่อนที่ยายจะเสียชีวิต แต่การเดินทางครั้งนี้มีอันต้องผิดแปลกไป เมื่อมีผู้โดยสารที่ไม่ได้รับเชิญนั่นคือ หนูน้อยรัสเซลล์ ลูกเสือตุ้ยนุ้ยช่างจ้อ ติดมาด้วย ทั้งสองต้องร่วมผจญภัยกับปฏิบัติการช่วยเหลือนกอีก๋อยและพายาย (ที่เหลือเพียงรูปถ่าย) สู่น้ำตกสรวงสวรรค์

Up คือ ภาพยนตร์ที่แค่ 20 นาทีแรกก็ทำให้ผมสั่นสะเทือนหัวใจไปกับความรักคงทนที่มาพร้อมกับคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ และยังสั่นสะเทือนอารมณ์ไปกับความเป็นมนุษย์ที่ดูจะไร้ค่าทันทีเมื่อถึงคราวชราภาพและต้องจบด้วยการย้ายไปอยู่บ้านพักคนชรา แม้แต่บ้านตัวเองแท้ๆ ยังอยู่ไม่ได้ เศร้าครับ

Up คือ ภาพยนตร์ที่จัดอยู่ในประเภท Road Movie (คือเล่าเรื่องพร้อมกับการเดินทาง) นำมาซึ่ง Coming-of-age (การก้าวข้ามพ้นวัย) ของคุณปู่ เพราะการเดินทางครั้งนี้ได้ทำให้คุณปู่เปลี่ยนทัศนคติและมุมมองในการใช้ชีวิต (นี่คือตัวอย่างที่ทำให้เราเห็นว่าหนัง Coming-of-age ไม่จำเป็นที่จะต้องเกิดกับตัวละครอายุน้อยๆ เสมอไป)

Up คือ ภาพยนตร์ที่ทำให้ผมกลายเป็นเด็กขี้แงไปซะอย่างงั้น (รอบที่1 : ภาพย้อนอดีตต้นเรื่อง โดน! รอบที่2 : ฉากเปิดสมุดของยาย ฟูมฟายเลยคราวนี้ รอบที่3 : ฉากจบ ปลื้มปิติใจ)

Up คือ ภาพยนตร์ที่ทำให้ผมรู้ว่ามิตรภาพเกิดขึ้นได้กับคนแปลกหน้า อายุและเผ่าพันธุ์ก็ดูจะไม่สำคัญกับคำว่า "เพื่อน"

Up คือ Animation ที่ก้าวพ้นคำว่า "การ์ตูน" กลายเป็นภาพยนตร์รักโรมนติกที่โครตซาบซึ้งเรื่องนึง

Up คือ ความสุขใจในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ยังคงยิ่งใหญ่ในความรู้สึกไปอีกนานแสนนาน

Up คือ ภาพยนตร์ที่ทำให้ชีวิตมีแต่ขาขึ้น ขาลงน่ะเหรอ รอลาเมีย (ปีศาจร้ายใน Drag me to hell) กระชากลงหลุมไปก็แล้วกัน!!!

สิ่งที่สะกิดใจใน Up

- ฉากเปิดสมุดตอนกลางเรื่อง มันจี๊ดมาก ทำให้ปู่รู้ว่า สิ่งที่ทำมาทั้งหมดตั้งแต่พาบ้านลอยมามันไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับยาย เพราะการที่ยายได้อยู่เป็นคู่ชีวิตกับปู่คือ การผจญภัยที่ยายมีมาตลอดทั้งชีวิต 'ขอบคุณที่ร่วมผจญภัยกันมา' คือคำพูดที่ทำให้ผมเสียน้ำตา ผมดีใจที่ปู่ได้ถูกปลดปล่อย เป็นอิสระค่อคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้ ผมร้องเป็นเผาเต่าเลย ดีนะที่ไม่มีใครเห็น อิอิ

- ไม่ชอบอยู่อย่างเดียวคือ การที่ให้ตัวร้ายของเรื่องตกลงสู่เบื้องล่าง ผมว่าใจร้ายเกินไป มันไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่สมควรจะได้รับ แต่กลับทำให้ผมหดหู่ใจแทน คิดดูว่าหนังชื่อ Up ทุกตัวละครได้ Up หมด ยกเว้นชาร์ล มันทซ์ ตัวร้ายของเรื่อง Down อยู่คนเดียว ทั้งที่จริงๆ แล้วการกระทำของชาร์ล มันทซ์ ก็ไม่ต่างอะไรกับการพาบ้านลอยมาของคุณปู่คาร์ลที่ทั้งชีวิตทำเพื่อสิ่งที่ตนรัก และต้องการทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้ เผลอๆ หน้าเห็นใจกว่าด้วยซ้ำ เฮ้อ...เศร้าใจครับ

- หมาพูดได้แล้วแถมยังมีเสียงแหลมๆ ที่ไม่เข้ากับหน้าโหดๆ ของหมาเลย ทำให้ผมนึกถึงตัวละครเจ้าพ่อของลุงสุเชาว์ใน 'องค์บาก' ที่ต้องใช้เครื่องช่วยพูดแถมเสียงที่เปล่งออกมาก็ประหลาดเหมือนกัน เอ๊ะ!! หรือว่าได้รับแรงบันดาลใจกันมา

- ถ้า Drag me to hell คือ หนังกระชากลงหลุม Up ก็คือ หนังกระชากขึ้นจากหลุม นี่คือหนังตรงข้ามกันนี่เอง