Can't Take My Eye Off Film

          ผมใช้พละกำลังที่มีกระชากข้อมือออกจากสิ่งที่พันธนาการผมไว้ แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าทำอย่างไรก็คงไม่มีทาง แต่ผมก็คงต้องลองทำ เผื่อมีสักครั้งที่ใครข้างบนจะเห็นใจ ปล่อยผมไป เพื่อรั้งเธอไว้จากอันตรายข้างหน้า อันตรายอันเกิดจากการเข้าใจผิด อันตรายที่เธอกำลังก้าวเข้าไปหามัน อันตรายที่เธอไม่รู้ตัว

"ไอ้กุณแจมือชั่วเอ๊ย! มึงเกิดมาทำไม! ใครสร้างมึงมาว่ะ ไอ้นรก!"

          ผมไม่แม้แต่จะร้องไห้ ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน ผมรู้อย่างเดียวว่าต้องหลุดจากที่นี่ให้ได้ ผมเอื้อมมือไปคว้าก็อกน้ำที่อยู่ข้างๆ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะช่วยอะไรผมได้ แต่ผมต้องเอามันออกมา น้ำประปาโพยพุ่งออกจากท่อซึ่งตอนนี้ไม่มีก็อกน้ำกั้นมันไว้ มันทำยังกับว่าถูกกักขังมาเนิ่นนาน ผมเปียก พื้นเปียก ผมใช้ก็อกน้ำทุบ งัด กระแทกไปที่เหล็กกล้า สิ่งที่ปรากฏให้เห็นคือ มันไม่ปรากฏผลใดๆ

          ค่ำคืนยังคงดำเนินต่อไป เสียงผู้คน เสียงรถรา ยังคงเล็ดลอดมาให้ได้ยินเป็นระยะ แน่นอนยังคงไม่มีเสียงเธอให้ได้ยิน ผมมองไปรอบๆ ห้อง เก้าอี้ตัวเดิมที่ผมเคยนั่งถูกเคลื่อนไปไกลจากการเตะอย่างแรง น้ำที่เจิ่งนองบนพื้นผสมกับเศษอิฐที่หลุดออกจากซิงค์ล้างจานจนกลายเป็นน้ำขุ่นๆ กับอิฐหนึ่งก้อนที่กระเด็นออกไป ผมนอนราบกับพื้น มองเพดานอันขมุกขมัว ผมไม่อยากให้ถึงเช้าเลย ผมไม่อยากให้ใครที่ไม่ใช่เธอเปิดประตูเข้ามาช่วยผมออกไป พร่ำบอกความจริงที่ผมไม่อยากฟัง ผมไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของผมตอนนี้ที่มีต่อเธอเรียกว่าอะไร แต่สิ่งที่ผมมั่นใจคือ ผมไม่ต้องการให้เธอจากไป ผมยังจำกลิ่นกายที่ผมเคยสัมผัส จำเสียงแผ่วเบาของเธอในเวลานั้น เวลาที่เคยเป็นของเรา ผมจะทำทุกวิถีทางไม่ให้สัมผัสเหล่านั้นเลือนหายไปจากร่างกายของผม ผมสัญญา...คิดแล้วก็น่าขันนัก ผมสัญญาในสิ่งที่ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยสนใจ สิ่งที่ผมเห็นว่าเป็นแค่ความเสน่ห์หาชั่วครั้งชั่วคราว แต่เวลานี้ผมสนใจ ผมสนใจมันยิ่งกว่าการมีอยู่ของผมเสียอีก

          รู้สึกตัวอีกที ฉากดำภายนอกก็แปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ซึ่งใช้เวลาไม่นานนักก็ปรากฏแสงที่กำลังขยับขยายเข้ามาแทนที่ ผมหลับตาเพื่อให้ความมืดยังคงอยู่กับผม เสียงในหัวก็ตอบกลับมาทันควัน 'ช่างเป็นความคิดที่โง่อะไรเช่นนี้'

          และแล้ว...สิ่งที่ผมกลัวกำลังจะมาถึง เสียงฝีเท้าเบื้องล่างกำลังก้าวเข้ามาใกล้อย่างเฉื่อยชา ผมยังคงหลับตา ความจริงอันปวดร้าวกำลังจะเผยโฉม ไม่แน่นะ อาจจะเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้คิดไว้ตั้งแต่ต้น อาจจะเป็นเสียงลั่นไกที่ปลายกระบอกจ่อมาที่ตัวผมก็เป็นได้ แต่นั่นคือสิ่งที่ผมต้องหวาดหวั่นหรือ?...เสียงฝีเท้าที่ดังชัดขึ้นพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกเปิดออก เผยให้ได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย ใครคนนั้นเข้าใกล้ตัวผม โน้มตัวลง หัวที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมอันคุ้นเคยกดทับลงบนแขนของผมที่ทอดยาว แม้จะคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด แต่กลิ่นเฉพาะที่เล็ดลอดแตะจมูกผนวกกับแขนที่โอบกอดผมไว้ วินาทีนั้น ผมขอบคุณใครก็ตามที่ทำให้ตัวผมยังคงอยู่ที่แห่งนี้ จนถึงเวลานี้...

* แรงบัลดาลใจจากภาพยนตร์เรื่อง In the cut (2003)