Inspired by true MOVIE : ช่วงเวลาอันเป็นวินาทีของผม
posted on 16 Oct 2009 13:13 by filmmlif in Blah, Film
ผมใช้พละกำลังที่มีกระชากข้อมือออกจากสิ่งที่พันธนาการผมไว้ แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าทำอย่างไรก็คงไม่มีทาง แต่ผมก็คงต้องลองทำ เผื่อมีสักครั้งที่ใครข้างบนจะเห็นใจ ปล่อยผมไป เพื่อรั้งเธอไว้จากอันตรายข้างหน้า อันตรายอันเกิดจากการเข้าใจผิด อันตรายที่เธอกำลังก้าวเข้าไปหามัน อันตรายที่เธอไม่รู้ตัว
"ไอ้กุณแจมือชั่วเอ๊ย! มึงเกิดมาทำไม! ใครสร้างมึงมาว่ะ ไอ้นรก!"
ผมไม่แม้แต่จะร้องไห้ ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน ผมรู้อย่างเดียวว่าต้องหลุดจากที่นี่ให้ได้ ผมเอื้อมมือไปคว้าก็อกน้ำที่อยู่ข้างๆ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะช่วยอะไรผมได้ แต่ผมต้องเอามันออกมา น้ำประปาโพยพุ่งออกจากท่อซึ่งตอนนี้ไม่มีก็อกน้ำกั้นมันไว้ มันทำยังกับว่าถูกกักขังมาเนิ่นนาน ผมเปียก พื้นเปียก ผมใช้ก็อกน้ำทุบ งัด กระแทกไปที่เหล็กกล้า สิ่งที่ปรากฏให้เห็นคือ มันไม่ปรากฏผลใดๆ
ค่ำคืนยังคงดำเนินต่อไป เสียงผู้คน เสียงรถรา ยังคงเล็ดลอดมาให้ได้ยินเป็นระยะ แน่นอนยังคงไม่มีเสียงเธอให้ได้ยิน ผมมองไปรอบๆ ห้อง เก้าอี้ตัวเดิมที่ผมเคยนั่งถูกเคลื่อนไปไกลจากการเตะอย่างแรง น้ำที่เจิ่งนองบนพื้นผสมกับเศษอิฐที่หลุดออกจากซิงค์ล้างจานจนกลายเป็นน้ำขุ่นๆ กับอิฐหนึ่งก้อนที่กระเด็นออกไป ผมนอนราบกับพื้น มองเพดานอันขมุกขมัว ผมไม่อยากให้ถึงเช้าเลย ผมไม่อยากให้ใครที่ไม่ใช่เธอเปิดประตูเข้ามาช่วยผมออกไป พร่ำบอกความจริงที่ผมไม่อยากฟัง ผมไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของผมตอนนี้ที่มีต่อเธอเรียกว่าอะไร แต่สิ่งที่ผมมั่นใจคือ ผมไม่ต้องการให้เธอจากไป ผมยังจำกลิ่นกายที่ผมเคยสัมผัส จำเสียงแผ่วเบาของเธอในเวลานั้น เวลาที่เคยเป็นของเรา ผมจะทำทุกวิถีทางไม่ให้สัมผัสเหล่านั้นเลือนหายไปจากร่างกายของผม ผมสัญญา...คิดแล้วก็น่าขันนัก ผมสัญญาในสิ่งที่ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยสนใจ สิ่งที่ผมเห็นว่าเป็นแค่ความเสน่ห์หาชั่วครั้งชั่วคราว แต่เวลานี้ผมสนใจ ผมสนใจมันยิ่งกว่าการมีอยู่ของผมเสียอีก
รู้สึกตัวอีกที ฉากดำภายนอกก็แปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ซึ่งใช้เวลาไม่นานนักก็ปรากฏแสงที่กำลังขยับขยายเข้ามาแทนที่ ผมหลับตาเพื่อให้ความมืดยังคงอยู่กับผม เสียงในหัวก็ตอบกลับมาทันควัน 'ช่างเป็นความคิดที่โง่อะไรเช่นนี้'
และแล้ว...สิ่งที่ผมกลัวกำลังจะมาถึง เสียงฝีเท้าเบื้องล่างกำลังก้าวเข้ามาใกล้อย่างเฉื่อยชา ผมยังคงหลับตา ความจริงอันปวดร้าวกำลังจะเผยโฉม ไม่แน่นะ อาจจะเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้คิดไว้ตั้งแต่ต้น อาจจะเป็นเสียงลั่นไกที่ปลายกระบอกจ่อมาที่ตัวผมก็เป็นได้ แต่นั่นคือสิ่งที่ผมต้องหวาดหวั่นหรือ?...เสียงฝีเท้าที่ดังชัดขึ้นพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกเปิดออก เผยให้ได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย ใครคนนั้นเข้าใกล้ตัวผม โน้มตัวลง หัวที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมอันคุ้นเคยกดทับลงบนแขนของผมที่ทอดยาว แม้จะคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด แต่กลิ่นเฉพาะที่เล็ดลอดแตะจมูกผนวกกับแขนที่โอบกอดผมไว้ วินาทีนั้น ผมขอบคุณใครก็ตามที่ทำให้ตัวผมยังคงอยู่ที่แห่งนี้ จนถึงเวลานี้...
* แรงบัลดาลใจจากภาพยนตร์เรื่อง In the cut (2003)
พระเอกรักในกีฬาเบสบอล และคลั่งไคล้ทีม Boston Red Sox อย่างหัวปักหัวปำ นางเอกคือคนที่รัก และเข้าใจพระเอกอย่างจริงจังและจริงใจ แต่เข้าใจขนาดไหนก็เหอะ ใครจะไปทนไหว ในเมื่อพระเอกรักเบสบอลมากกว่าแฟนตัวเองเสียอีก! นี่คือหนังที่เราขมขื่น แม้จะอบอวลไปด้วยความตลกเท่าใด เราไม่สน ในเมื่อเราจะมีรักกับใครสักคน เราต้องทิ้งชีวิตของเราที่เป็นเราตั้งแต่เกิดงั้นหรือ? ทำทุกอย่างให้ใครสักคนพอใจงั้นหรือ? หนังอาจจะประนีประนอมคนดูด้วการจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง (มาพร้อมกับฉากที่ให้ ดรู แบรรี่มอร์ วิ่งตัดหน้าสนามทั้งที่ยังแข่งเบสบอลกันอยู่ ฮาได้ใจ) แต่เราเชื่อว่า ชีวิตจริงมันไม่ง่ายอย่างนี้หรอก ถ้าหนังจบตั้งแต่ 15 นาทีที่แล้วนะ เราร้าวแน่นอน!
โอเค...แม้ว่าจะต่างเหตุผล แต่มันก็หนีออกจากสวนสัตว์เหมือนกัน แถมออกฉายทีหลังเขาอีกต่างหาก แต่คุณก็รู้แล้วว่าใครชนะ Madagascar นั่นเอง นี่คืองานแอนนิเมชั่นฉายเดียวอีกครั้งของ Walt Disney (ที่ไม่พึ่ง Pixar) ที่ยังทำไม่ถึงอยู่ดี
พ่อผู้หมกหมุ่นงานจนไม่มีเวลาให้ครอบครัว หมาวิเศษถูกจับไปทดลอง พ่อไม่ชอบหมา หมากัดพ่อ แล้วก็คงรู้ พ่อก็กลายเป็นหมานะสิ แล้วภารกิจก็คือต้องช่วยให้ตัวเองพ้นคำสาปนะสิ ช่วยเหล่าสรรพสัตว์ไม่ให้ถูกทดลองนะสิ พร้อมๆ กับทำให้ครอบครัวกลับมารักกันเหมือนเดิมนะสิ เฮ้อ...พล็อตเยี่ยงนี้ ใช้มาครบร้อยเรื่องหรือยังครับ?
เล่าเรื่องของช่างภาพไทยแต่เป็นลูกครึ่งลาว ไปทำงานที่ลาวและกะว่าจะไปหาญาติที่ลาวด้วย เลยจ้างไกด์สาวมานำทางและรักก็ก่อเกิด โครงเรื่องเดิมๆ เล่าเรื่องเดิมๆ จบแบบเดิมๆ แต่ไม่รู้เพราะอะไร กลายเป็นหนังที่มีเสน่ห์มากถึงมากที่สุด อาจจะเป็นเพราะนางเอกลาวน่ารัก อนันดามีเสน่ห์ ประเทศลาวอย่างสวย ทัศนียภาพชวนหลงใหล ดูแล้วสบายใจยิ่งนัก โอ้ย!...อยากไปลาวเดี๋ยวนี้เลย (เว่อร์ไป)
หนังชวนสงสัยที่พานิโคลัส เคจ และหน้าป่วยๆ ของเขา ไปสืบคดีการทำพิธีอันแปลกประหลาดที่เอาเด็กไปบูชายันต์ บนเกาะแห่งหนึ่งที่ผู้หญิงมีอิทธิพลเหนือกว่าชาย หนังน่าจะพาคนดูระทึกขวัญได้ง่ายๆ แต่เปล่าเลย หนังไม่ตื่นเต้น ไม่เร้าใจ ไม่กลัว ไม่สยอง ไม่อยากเอาใจช่วย แถมยังเดาตอนจบได้อีกต่างหาก เซ็งเลย...แต่ผู้หญิงบนเกาะนี้ ร้ายกาจจริง เฮ้ย! นี่มันหนังเฟมมินิสต์นี่หว่า
ไม่รู้ว่าหนังต้องการจะสื่ออะไร และไม่รู้ว่าดาราที่แห่มาเล่นในหนังอินดี้ชวนงงเรื่องนี้ คิดอะไรอยู่ และไม่รู้ว่าจะสรุปเรื่องให้อ่านยังไง เอาเป็นว่าเป็นเรื่องของคนป่วยโรคผิวหนังซึ่งเป็นนักเขียนนิยายสืนสวนตกอับ และมีเรื่องอีกร้อยแปดผสมปนเปกันซึ่งไม่รู้เกี่ยวกันยังไง เหยื่อฆาตกรรม คนรักที่กลับมาดูใจ หมอรักษาอาการจิตประสาท นางพยาบาลสุดสวย ตัวละครในหนังสือหลุดออกมา เหตุการณ์ชิงไหวชิงพริบ และฉากร้องเพลงอันประหลาดล้ำ แต่ยังไงเราก็ขอคิดเองเออเองว่า มันคือหนังว่าด้วยการฟื้นฟูสภาพจิตใจของคนป่วยสิ้นหวัง ให้กลับมายืนได้ด้วยขาของตัวเองอีกครั้ง (มั้ง?) แต่อย่างไรก็ตามนี่คือหนังป่วยๆ ที่เราชอบอยู่ดี แม้ว่าไม่รู้อะไรในเรื่องเลย
ถึงจะผิดหวังอย่างแรงกับ Ponyo แต่ก็ใช่ว่าจะเลิกรากับสตูดิโอจิบลิซะเมื่อไร การ์ตูนเรื่องนี้ไม่ใช่ความหรรษา โหดและเนื้อหาหนักเกินกว่าที่จะดูเพื่อความผ่อนคลาย แต่ต้องดูด้วยความตั้งใจ เพราะสารที่หนังต้องการนำเสนอมีมากและมีคุณค่าเหลือคณานับ เล่าเรื่องของเด็กหนุ่มที่ออกตามหาบางสิ่ง (จำไม่ได้แล้วว่าอะไร) เพื่อช่วยเหลือหมู่บ้านให้พ้นจากอันตราย ตลอดทางมีเรื่องทับซ้อนมากมายจนสามารถเก็บเอาไปย่อยความคิดได้หลายวัน และแม้ว่าเราจะเก็บเกี่ยวไปได้ไม่หมด แต่ที่เห็นได้อย่างชัดเจนคือ เรื่องสิ่งแวดล้อม จงระลึกไว้เสมอว่า การที่เรามีชีวิตอยู่ก็คือการทำลายธรรมชาติอยู่ในตัวแล้ว แล้วเรายังต้องการอะไรจากธรรมชาติอีก คิดดูว่าหนังพูดถึงภาวะโลกร้อนก่อนกระแสนี้จะมาบูมตั้ง 10 ปี ล้ำ!!!
เป็นหนังผีก็ได้ เป็นหนังสะท้อนปัญหาสภาพสังคมไทยได้อีกต่างหาก หลาวชะโอน : ระทึกขวัญ สยอง ขนลุก สุดๆ ไปเลย ห้องเตียงรวม : ใครรู้บ้างว่ามันเหมือน The Skeleton Key หนังสยองของ เคต ฮัดสัน ก็อปมาขนาดนี้ แม่ไม่ว่าหรอ? Backpackers : ผีดิบกับปัญหาแรงงานต่างด้าวและยาเสพติด รถมือสอง : หนังมีของ แต่ปล่อยไม่หมด ถ้าเป็นหนังยาวคงสนุกกว่านี้ คนกอง : ตลก ฮาแตก หักมุมซับซ้อน มาช่าโครตเก๋ เสียอย่างเดียวดันไม่มีอารมณ์น่ากลัวแบบที่ทำไว้ในตอนก่อน (คนกลาง)
แอบไปดูหนังเทศกาลภาพยนตร์กรุงเทพฯ เรื่องนี้ทั้งที่ยังอยู่ในช่วงอ่านหนังสือสอบนะนั่น (เด็กดี ไม่ควรเอาเยี่ยงอย่าง) เป็นหนังจากอินโดนีเซียเรื่องแรกในชีวิต และก็เจอของแรงสมใจ เราไม่รู้ว่าทั้งเรื่องมันเกี่ยวข้องกันยังไง ขอสรุปให้อ่านดังนี้ เริ่มต้นด้วยการเป็นหนังสยองว่าด้วยประติมากรรมคนท้องที่ในนั้นใส่เด็กที่โดนทำแท้งเข้าไปด้วย มันเลยขายดิบขายดี (น่ากลัว) ต่อด้วยการเป็นหนังรักที่ต้องช่วยกันประคับประคองชีวิตคู่ของพระเอก (คนปั้น) และนางเอก (ผู้สมรู้ร่วมคิด) และก็กลายเป็นหนังชวนสงสัยเมื่อพระเอกได้รับข้อความประหลาดตามรายทางว่า ‘Help me' พระเอกเลยออกตามสืบถึงที่มาของข้อความ จนเจอบริษัทลึกลับที่เปิดห้องฉายการทารุณกรรมคนอย่างสดๆ จนเจอเด็กชายที่ถูกพ่อแม่ทำร้าย (น่ากลัวมาก) และหาทางช่วย ต่อด้วยการเป็นหนังสมคบคิดลวงโลกของนางเอก การแก้แค้นของพระเอกเลยทำให้หนังกลายเป็นหนังสยองโรคจิตเต็มขั้น ด้วยการปาดคอเลือดกระฉูดประมาณ 5 จิ้มตาแหก 1 กดจมน้ำ 1 ยิงกบาล 1 โอ้ย!!...จะแรงไปไหน เราว่า Saw โรคจิตแล้ว แต่ก็ยังมีจริตของความเป็นหนังอยู่ แต่เรื่องนี้ยิ่งกว่า เพราะมันเหมือนจริงมากๆ แล้วก็หักมุมเฉลยว่าประตูที่ปิดตายมีอะไร หักอีกรอบว่าพระเอกเป็นนักโทษโรคจิต แล้วก็หักอีกรอบว่าพระเอกเป็นบาทหลวง อะไรว่ะ...จบแล้วหรอ ยังไม่เห็นเฉลยอะไรเลย แต่น้องชายที่ไปดูด้วยบอกว่า บาทหลวง (พระเอก) ฟังคำสารภาพของชายผู้หนึ่งว่าได้ฆ่าภรรยาตัวเอง เลยเอามาคิดเป็นเหตุการณ์ เออ...ฟังดูมีเหตุผล แต่เรื่องอื่นๆ ที่เหลือละ มันคืออะไร สรุปคือไม่รู้อะไรอยู่ดี เราไม่รู้ว่าเรียกหนังเรื่องนี้ว่า คัลต์(Cult) ได้ไหม? แต่เราว่าให้มันเป็นหนังของ 'เค้า' ไปดีกว่า
